Phils Verhalen

Spoedberaad

Guus Hiddink springt woest op uit zijn sofa. Op alle vier de TV schermen, inmiddels afgestemd op nieuwszenders uit verschillende landen, is te zien geweest hoe Ruud Gullit aangeslagen het verhaal van Rusland voordroeg.
  'De rotzakken! Die vieze, vuile huichelaars daar in Rusland! Onschuldige Hollandse jongens gebruiken voor hun eigen gewin.'
  Hij smijt zijn afstandsbediening door de kamer. 'Die bastaard Poetin heb ik nooit gemogen, maar dat hij zoiets lafhartigs doet... de smeerlap!'
  Guus gaat nog even door met zijn tirade. Als zijn vrouw om de hoek komt kijken waar het lawaai vandaan komt, krijgt hij zichzelf weer in bedwang. Hij vertelt wat hij zojuist op de televisie heeft gezien.
  'Die jongens heb ik vorig jaar nog onder mijn hoede gehad. Het is zo'n leuke en getalenteerde groep spelers. Sommigen zijn nog tieners. Als ik Gullit zo op TV zag zitten dan denk ik niet dat ze een fijne behandeling krijgen van de Russen, de arme drommels. En God mag ze behoeden als de Russen hun zin niet krijgen. Stel dat ze echt vermoord worden, ik moet er niet aan denken! Ze zeiden op het nieuws dat de buschauffeur al dood is.'
  'Maar zoiets kunnen ze niet maken, hier zal onze regering toch wat aan doen?'
  'Onze regering stelt niets voor. Denk je echt dat premier Rutte of minister Bijleveld met hun gedraai hier ook maar iets aan gaan doen? En ik vrees dat er niet aan deze eisen gaat worden voldaan. Iedereen wil dit WK winnen, er is zoveel geld mee gemoeid voor de verschillende bonden. De corrupte FIFA gaat zich afzijdig houden, let maar op. God mag weten hoe dit afloopt.'
  Guus ploft teneergeslagen in zijn sofa, maar zijn vrouw trekt hem aan zijn arm weer omhoog.
  'De Guus die ik ken zit niet bij de pakken neer! Hij komt op voor zijn medemens. Je moet ze helpen, lieverd.'
  'Maar wat kan ik doen?'
  'Jij met je connecties kunt vast wel iets betekenen. Heb je geen vrienden meer in Rusland die je kunt benaderen?'
  Guus is in het verleden trainer geweest van grote clubs als Real Madrid en Chelsea. Hij heeft vele landen onder zijn hoede gehad, van Australië tot Turkije. Maar bovenal heeft hij een aantal jaren als bondscoach van Rusland gewerkt. En hoewel zijn focus altijd op het voetbal lag, heeft hij tijdens die periode in Rusland een netwerk opgebouwd binnen hoge instanties van de Russische overheid. Het leverde hem de bijnaam Tsaar Guus op. Hij is in die tijd zelfs een keer door Vladimir Poetin gebeld, na een overwinning van het Russische team op Engeland. Dezelfde Poetin die nu onze jongens gevangen houdt, denkt Guus.
  'Je hebt gelijk.'
  Guus besluit om Michael van Praag, bondsvoorzitter van de KNVB, op te bellen om zijn hulp aan te bieden.

Twee uur later rijdt Guus het parkeerterrein op van het hoofdkantoor van de KNVB in Zeist. Met moeite kan hij een plekje vinden om te parkeren. Mensen scheuren het terrein op en af en auto's staan haastig dubbel geparkeerd of op de stoep gezet. Voor de ingang van het gebouw staat een groep mensen te dringen om naar binnen te gaan. Guus ziet veel journalisten met camera's en microfoons, op zoek naar informatie over de kidnap. Een aantal stevige beveiligers houdt de meute tegen.
  'Alleen met een KNVB toegangspas mag je naar binnen!' roept een beveiliger. Guus heeft na zijn ontslag nooit zijn pasje hoeven inleveren, dus hij haalt deze uit zijn portemonnee en houdt het omhoog.
  'Jij daar, loop maar door,' roept de beveiliger, die Guus niet heeft herkend.
  Guus duwt wat mensen opzij en wurmt zich naar binnen. In de ontvangstruimte staan medewerkers druk te bellen en Guus ziet dat de receptioniste iemand aan haar balie te woord probeert te staan terwijl ze ook door de telefoon aan haar oor staat te roepen. Guus besluit zich niet aan te melden en spoedt zich meteen via de trap naar de bovenste verdieping, waarvan hij weet dat de KNVB leiding daar gezeteld is. Onderweg moet hij verschillende rennende medewerkers ontwijken. Eenmaal boven loopt hij door naar de grote vergaderzaal. De deur staat open en mensen stuiven de ruimte in en uit. Een medewerker met een grote map onder zijn arm beukt al telefonerend tegen Guus aan. Op de map staat met grote letters "Rampenplan". Guus denkt niet dat een kidnap van het eerste elftal in het draaiboek staat beschreven.
  In de vergaderzaal is het een drukte van jewelste. De zaal is gevuld met mannen met stropdassen en vrouwen in mantelpakjes die staan te bellen, tegen elkaar schreeuwen of met laptops en tablets in de weer zijn. Op een tafel in de hoek staan verschillende monitoren waarop het verslag van de gijzeling wordt uitgezonden door de NOS, CNN, BBC en een Russische televisiezender. Een jongeman zit vlak voor de schermen en probeert zo goed en zo kwaad als het gaat aantekeningen te maken van wat er op de nieuwszenders gemeld wordt. Aan een muur hangt een groot whiteboard met daarnaast een hele stapel fel gekleurde post-its op een tafel. Het lijkt de bedoeling om hier alle verzamelde informatie en plannen op te posten. Er liggen veel briefjes en propjes op de grond naast het bord, maar tot nu toe is er slechts één briefje opgeplakt, met de boodschap: "Oranje gekidnapt in Rusland". Twee mannen staan diep nadenkend naar het bord te staren.
  Guus kijkt de zaal rond op zoek naar Michael van Praag. Hij ziet hem aan de andere kant van de ruimte met een aantal heren aan de vergadertafel zitten en loopt erheen. Van Praag geeft een knikje ten teken dat Guus erbij mag komen zitten. Verder aangeschoven zijn commercieel directeur Jean Paul Decossaux, operationeel directeur Gijs de Jong, directeur betaald voetbal Eric Gudde en een voor Guus onbekende dame die op een laptop notulen bijhoudt van wat er wordt besproken. De directeuren met voetbalverstand noch leidinggevende capaciteiten zitten samen om te overleggen wat ze aan de situatie moeten doen. De directie staat er niet om bekend ingewikkelde situaties vakkundig op te lossen. De mannen blijken al een aantal uren aan het vergaderen te zijn en hebben verschillende commissies bedacht die de problemen dienen te analyseren en benchmarken om zodoende met een herijkt voorstel te komen teneinde de gerationaliseerde processen transparant te onderscheiden. Het vormen van ieder van de bedachte commissies zal echter meer dan zes weken kosten en ze zijn er wel over uit dat de jongens in Rusland die tijd niet hebben. Dus wordt er stevig door vergaderd, met Decossaux als meest fanatieke spreker.
  Guus heeft persoonlijke ervaring met de onkunde van de KNVB-directie. Een aantal van de mannen aan tafel was mede verantwoordelijk voor zijn ontslag en de chaos die daarop volgde. Nadat hij het overleg van de heren een kwartiertje heeft aangehoord, besluit hij de leiding te nemen. Hij staat op en commandeert met luide stem: 'Met dat geouwehoer komen we nergens, het is tijd om actie te ondernemen. Ten eerste moeten we rust in de tent hebben. Op deze manier kunnen we niet goed overleggen. Al die mensen in deze zaal zijn echt niet nodig. Iedereen die niets toevoegt moet eruit. Zet die dame maar neer bij de deur, zij bepaalt wie er eventueel binnen mag komen met belangrijk nieuws.'
  'Je hebt gelijk,' zegt Van Praag. 'met deze drukte kunnen we onze capaciteiten niet volledig benutten.' Hij staat op en begint mensen de zaal uit te sturen. Eén voor één volgen de mensen zijn bevel op. Slechts enkelen die bezig zijn met informatie verzamelen mogen blijven. Hij posteert de notuliste bij de deur. Als het rustig is in de zaal, beveelt Guus de anderen hem naar het witte bord met post-its te volgen.
  'Goed, dan gaan we nu eerst even wat lijntjes uitwerpen, kijken of we beet krijgen,' zegt hij, terwijl hij met een stift op een geel blaadje "Mark Rutte" schrijft en deze op het bord plakt. Hij wijst naar de post-it en wendt zich tot Michael van Praag. 'Jij bent van dit team de meest bekende persoon. Ik wil dat je contact opneemt met onze regering in Den Haag. Zorg dat ik Rutte te spreken krijg. Ik wil weten wat hun reactie is op de situatie.'
  Op een andere post-it schrijft hij "Informatie inwinnen Russen". Guus pakt een lijstje uit zijn binnenzak en geeft deze aan Gijs de Jong. 'Dit zijn mijn publieke connecties in Rusland, ik wil dat je die opbelt. Het zijn regeringsfunctionarissen en mensen van de Russische voetbalbond. Kijk of ze ons iets kunnen vertellen wat van belang kan zijn.' Op het lijstje ontbreken de wat meer lugubere connecties die Guus uit de Russische onderwereld kent. Die wil hij persoonlijk benaderen.
  Op een derde blaadje zet hij "Eisenpakket aan voetbalbonden". Hij geeft Eric Gudde de opdracht om de directeuren van de grote voetballanden te benaderen om uit te zoeken hoe zij tegenover de eisen van Poetin staan.
  Michael, Gijs en Eric, die blij zijn met deze sturing, pakken meteen hun telefoons erbij om rond te gaan bellen. Alleen Jean Paul Decossaux, de commercieel directeur, is nog nukkig aan de vergadertafel blijven zitten. Hij kijkt met een verongelijkt gezicht toe hoe Guus de lijnen uitzet. Hij vindt het maar niets dat het gezag van de directie wordt ondermijnd door deze passant en wil op zijn minst dat er een klankbord wordt opgericht om alle voorgenomen acties te toetsen.
  'Decossaux,' richt Guus zich tot Jean Paul, 'voor jou is er een belangrijke taak weggelegd.'
  Jean Paul staat trots op en doet de knoop van zijn stropdas wat strakker. Het lijkt erop dat zijn leidinggevende capaciteiten toch benut gaan worden.
  'Ik wil een verse kop koffie,' commandeert Guus, 'niet uit die automaat, maar van versgemalen bonen. En ruim ook die troep in dit kantoor een beetje op.'
  Voordat Decossaux wat kan inbrengen, verheft Guus zijn stem.
  'Gasten, voordat we aan de slag gaan nog even dit. Het voortbestaan van het Nederlands voetbal, en misschien wel het mondiale voetbal, is in gevaar. Ik hoop dat jullie beseffen dat we hier samen sterk moeten staan. Elk beetje informatie of politieke invloed zal ons helpen. Als je wat belangrijks hebt gevonden, meld het mij dan. En voorlopig praten we niet met de pers.'

 

Ruud Gullit is inmiddels weer bij de groep geplaatst en zit op de grond naast Arjen Robben.
  'We zitten flink in de penarie,' fluistert hij, om daarna uit te leggen wat hij zojuist voor de camera heeft voorgelezen.
  'Dat is niet best, de kans is aanwezig dat er niet op zulke eisen wordt ingegaan,' antwoordt Arjen.
  Ruud schudt zijn hoofd. 'Wie verwacht nou dat de Russische regering zoiets zou doen.'
  'Tja het was wel duidelijk dat het geen amateurs waren die ons overmeesterden vanmiddag.' Arjen buigt zich naar hem toe om zachter te kunnen praten.
  'Weet je wat ik vreemd vind, gister keek ik in ons hotel op internet waar we precies waren en hoe we naar het stadion zouden rijden, gewoon uit nieuwsgierigheid. Eigenlijk moesten we simpelweg de snelweg op en dan ergens langs de ring van Moskou een afslag nemen naar het stadion. We zijn vandaag die ring niet opgereden, maar namen een afslag naar het noorden, richting Sint-Petersburg. En kort daarna werden we overvallen. Waarom namen we ineens die onlogische route? De buschauffeur was een Rus, die wist echt de snelste weg naar het stadion wel. En aangezien hij is doodgeschoten, lijkt het me sterk dat hij onderdeel van de overval uitmaakte... '
  'Wat bedoel je te zeggen?' vroeg Ruud, hoewel hij al wist waar het verhaal van Arjen heen ging.
  'Zou het kunnen dat iemand van binnenuit ons heeft belazerd? Dat misschien iemand uit de staf van ons elftal de buschauffeur heeft misleid door de verkeerde bestemming door te geven?'
  Ruud kijkt vol ongeloof de loods rond. Naast de spelers zijn er nog een stuk of vijftien begeleiders mee op deze campagne. Maar dat zijn toch goudeerlijke mannen? Wie van hen zou deze fantastische groep voetballers ooit verloochenen? Ze zitten hier allemaal in hetzelfde schuitje. Hoewel, één persoon is er niet meer bij...

 

'Guus, ik heb hier Mark Rutte aan de telefoon!' roept Michael van Praag, dolblij dat hij iets voor elkaar heeft gekregen. In de crisisruimte zijn ze al bijna een uur bezig met rondbellen en informatie verzamelen. Dit is het eerste opzienbarende resultaat. Michael overhandigt zijn mobiele telefoon aan Guus. Het gesprek dat volgt is echter weinig bemoedigend.
  'Meneer Rutte, u heeft zojuist op televisie verkondigd dat u er alles aan doet om de jongens vrij te krijgen, maar nu zegt u tegen mij dus eigenlijk dat er niets is dat de Nederlandse regering gaat doen. Laten we die jongens dan zomaar aan hun lot over?' briest Guus. 'Heeft u dan niet één of ander geheim team van mariniers ter beschikking dat ze daar kan bevrijden?'
  'De situatie neemt piramidale vormen aan, dientengevolge wij een passieve doch eenduidig gesteunde houding aannemen,' antwoordt Rutte. 'Het eisenpakket van heer Poetin is van dermate groteske aard dat wij genoodzaakt zijn deze disruptieve abjectie van apocalyptische omvang te fiatteren.'
  Guus beseft dat het verspilde energie is. Tegen deze onzin kan hij niets beginnen. Zonder Rutte te antwoorden gooit hij de telefoon terug naar Van Praag. De Nederlandse regering zal het diplomatiek willen oplossen, maar dat gaat tijd kosten. Veel tijd, die er volgens Guus niet is. De jongens zijn in gevaar.
  'Hoe zit het met mijn Russische connecties?' wendt hij zich tot Gijs de Jong. Die steekt ontmoedigend zijn duim omlaag. 'Niemand weet iets of wil commentaar geven. Ze zeggen allemaal dat het ze spijt om de grote Guus Hiddink teleur te stellen, maar het lijkt erop dat ze ons niet kunnen of willen helpen.'
  Ook Eric Gudde had slecht nieuws: 'Ik heb met verschillende voorzitters van voetbalbonden gesproken. Ze zijn vooralsnog niet gretig om Rusland hun zin te geven. Ze vinden het heel erg voor Nederland maar zijn bang dat juist toegeven aan de druk slecht is voor het voetbal en dit WK. Het is duidelijk dat ze allereerst aan hun eigen zaakje denken.'
  Guus heeft zelf het afgelopen uur uit alle macht geprobeerd inlichtingen in te winnen binnen zijn Russische netwerk, maar is bijzonder weinig te weten gekomen over de ontvoering. Als ze al iets weten, dan zijn de contacten duidelijk bang om iets te zeggen. Poetins tentakels reiken overal. Guus slaat gefrustreerd met zijn vuist op tafel en roept: 'We zijn nog geen steek verder! Heeft er dan niemand iets goeds te melden?' Met een boos gezicht kijkt hij opzij naar Jean Paul. 'En waar blijft godverdomme mijn koffie?!'
  De aandacht van de mensen in de zaal wordt getrokken door gestommel en een opgewonden stem op de gang. De deur van de vergaderzaal gaat open. Het is Hansie Kraay die verschijnt.
  'Moppie, als ik straks vertrek dan krijg ik je nummer hè?' roept hij naar de dame die de wacht houdt bij de deur, waarna hij met een grote grijns de vergaderzaal in stapt. 'Nooit geweten dat er zulke mooie dames op het KNVB kantoor werken. Als zij de trainerscursus geeft dan schrijf ik me vandaag nog in!'
  'Wat moet die sensatiezoeker hier?' roept Guus uit, boos dat ze nog geen stap verder zijn gekomen.
  'Hetzelfde als jij, Guus, onze jongens helpen,' antwoordt Hansie terwijl hij met zijn hand een sussend gebaar maakt. 'Ik hoorde net beneden dat jij hier de leiding hebt overgenomen. Ik heb informatie die wel eens heel belangrijk kan zijn. Ik kreeg net een berichtje van mijn goede vriend Memphis Depay.'
  'Memphis Depay, maar die zit gevangen in Rusland!' antwoordt Guus, niet overtuigd van het nut van Hansies aanwezigheid. Hansie loopt naar Guus toe en laat het scherm van zijn telefoon zien. Google Maps is zichtbaar. Guus pakt de telefoon aan en bromt: 'Wat heb je hier?'
  'Dit is de kaart van Rusland, met de exacte locatie waar het Nederlands elftal zich bevindt!'
  Guus scrollt met zijn vingers heen en weer. 'Warempel, dat ligt net buiten Moskou. Ik ken die omgeving nog wel uit mijn tijd in Rusland!'

 

Een heel stuk verderop zet Clarence Seedorf zijn hark en bezem terug in de tuinkast en doet zijn werkhandschoenen uit. Zijn vrouw heeft zojuist geroepen dat het etenstijd is, maar dat was overbodig omdat de geur van Surinaamse Roti al uit het keukenraam naar buiten kwam. Clarence heeft zijn tuinman een maand vrij gegeven. Hij heeft zich teruggetrokken in Milaan achter de hoge muren van zijn woonerf. Dat is de enige manier voor hem om zijn depressie, die zich iedere twee jaar rond een EK of WK meester van hem maakt, de baas te zijn. Clarence heeft ontdekt dat zich afsluiten van de buitenwereld de enige manier is om al die herinneringen van cruciale maar verloren wedstrijden uit zijn Nederlands elftal verleden te onderdrukken. Een maand lang sluit hij alle journalisten en verslaggevers buiten die om zijn mening vragen of die terug willen blikken naar vroegere toernooien. Hij kijkt zo min mogelijk televisie. Het werkt eigenlijk best ontspannend om klusjes te doen in zijn huis en de tuin bij te houden, vindt Clarence.
  Als hij zijn huis binnenstapt komt er donkere rook uit de keuken en is de lekkere etenslucht overgegaan in de geur van verbrand vlees. Hij ziet dat zijn vrouw haar aandacht op de televisie op de hoek van het aanrecht heeft gevestigd en vergeten is dat ze aan het koken was.
  'Oh Clarence, zie je dat?!' vraagt ze met een geschokt gezicht nadat ze haar man hoort binnenkomen, 'die Nederlandse voetbaljongens zijn gekidnapt.'
  Clarence zucht.
  'Ik wil niets meer met Oranje te maken hebben, mijn lieve schatje,' antwoordt hij, terwijl hij beseft dat hoe hard hij ook probeert om zich ervan af te schermen, zijn band met Oranje te sterk is.

 

Volgende hoofdstuk: Het plan