Phils Verhalen

Het plan

Guus ploft neer in een bureaustoel. Ze zijn de hele middag bezig geweest om contact op te nemen met personen of instanties die hen kunnen helpen het Nederlands elftal te bevrijden, maar het is tot nu toe tevergeefs.
  'Ik begin de moed te verliezen. We hebben niemand die iets voor ons kan of wil doen. Niet vanuit Nederland, niet vanuit Rusland, niet vanuit de rest van de wereld. We weten de locatie, maar wat beginnen we zonder middelen. Je hebt een heel legioen nodig om ze daar te bevrijden. Moeten we het dan echt aan de politiek overlaten?'
  Hij slaat zijn handen voor zijn gezicht. De anderen in de ruimte kijken bedrukt zijn kant op.
  'We kunnen nog oud-voetballers in Rusland benaderen en vragen of zij een goed woordje willen doen bij Poetin,' brengt Michael van Praag in, maar Guus schudt zijn hoofd.
  'Kunnen we niet een stel huursoldaten regelen?' stelt Hansie voor, 'dat deden ze in Rambo 4 ook. Dan vliegen ze erheen met een helikopter, schieten alles kort en klein en nemen de jongens mee terug.' Hij doet een mitrailleur na met zijn handen.  
  'Nee, nee, dit is het echte leven, geen film. We zijn gewoon onmachtig.'
  'Als we nou achterhalen wie de bewakers zijn en die omkopen?' probeert Gijs nog, maar niemand reageert erop.
  'Tja, wij zijn dan ook maar een eenvoudige voetbalbond,' mompelt Jean Paul Decossaux. Het lijkt een onbenullige opmerking, maar Guus kijkt abrupt op.
  'We zijn een voetbalbond! Geniaal, dat is het!' roept hij uit. 'Mannen, er schiet me ineens een briljant plan te binnen. Even denken hoe we dat gaan aanpakken... Het moet overtuigend overkomen. Hansie, we hebben eerst Johan Derksen nodig. Zorg dat ik hem aan de lijn krijg!'

 

Johan Derksen, Wilfred Genee en René van der Gijp zitten bij elkaar om de situatie te bespreken. Ze hebben de opname van Ruud Gullit nog eens bekeken en de boodschap is zorgelijk.
  'Pfff, wat een ellende,' begint Johan, 'als die Russen echt onze spelers willen omleggen, waar ik ze toe in staat acht, dan kan het wel eens serieus gedaan zijn met het voetbal. Vreselijk voor de jongens en hun familie. En wat dacht je van ons televisieprogramma? Het zou betekenen dat we Voetbal Inside kunnen opdoeken. Net als mijn magazine Voetbal International. Mijn hele hebben en houden bestaat uit voetbal.'
  'Maar er valt weinig aan te doen, Johan,' merkt René op. 'Die jongens zitten zwaarbewaakt achter slot en grendel. Dit moet de politiek op gaan lossen.'
  'Ik heb bijzonder weinig vertrouwen in de politiek. Mark Rutte geeft niets om voetbal. Hij is een marionet van Europa en Amerika. En die zullen het niet tegen Rusland willen opnemen. Dit is zeer ernstig.'
  Op dat moment gaat de telefoon van Johan Derksen over. "Hans Kraay Jr" staat er op het scherm.
  'Wat moet die flapdrol nou weer...', bromt Johan. Met tegenzin neemt hij op.
  'Johan, ik ben in Zeist samen met Guus Hiddink,' klinkt Hansie enthousiast. 'We willen een poging doen om de jongens te bevrijden en we hebben jullie daarbij nodig. Ik geef je Guus, die zal je het idee vertellen...'

Een uur later zit Johan Derksen in de studio voor een camera. Hij is uitgedost als Oranje voetbalsupporter, met een oranje shirt, sjaal en opblaashoedje. Op zijn wangen is een rood-wit-blauwe vlag geverfd en zijn snor is oranje gekleurd. Hoewel hij zelf vindt dat het er belachelijk uitziet, beseft hij dat het nodig is. Hij moet overkomen als een fanatiek Oranjefan. Hij heeft met Guus en Hansie overlegd over het plan. De eerste stap is de uitzending van een boodschap namens de Nederlandse voetballerij, als antwoord op het statement dat Ruud Gullit heeft moeten voorlezen. Guus wil dat het Johan Derksen is die het uitzendt, omdat zijn programma het best bekeken voetbalprogramma is in Nederland. Daarnaast weet de redactie van VI als geen ander de aandacht te trekken en te zorgen dat de videoboodschap viraal gaat. Hoe meer mensen dit wereldwijd zien, hoe beter. Uiteraard wil Johan Derksen aan het plan meewerken.
  De camera's worden gestart en Derksen spreekt in deftig Engels: 'Goedendag. Mijn naam is Johan Derksen. Ik richt mij namens het Nederlandse volk tot Vladimir Poetin. Wij vinden het verschrikkelijk dat u onze spelers gevangen houdt. Wij beseffen dat u de macht over hen heeft en we zijn niet in staat hier ook maar iets aan te doen. Wij hebben geen leger dat uw land kan binnenvallen om hen met geweld te bevrijden. Dat willen wij ook helemaal niet. Nederlanders vormen een vredelievend volk en een daad als deze met geweld beantwoorden is niet hoe wij dingen oplossen.
  Uw statement is correct dat voetbal voor Nederland ontzettend belangrijk is en dat dit team erg geliefd is in de rest van de wereld. Wij zijn eensgezind bezorgd om de nationale helden die ons land zouden vertegenwoordigen op het WK. Het verlies van hen zou als het verlies van onze eigen zoons voelen. Maar wij geloven niet in uw stelling dat wij niet zonder deze jongens kunnen! Ons voetbal zal nooit verloren gaan! Onze toppers zijn opgesloten, maar wij houden nog zoveel talent over. Op iedere hoek van de straat staat een nieuwe Robben de bal hoog te houden of panna’s uit te delen. Op elk Cruyff court oefent een nieuwe Sneijder op z'n tweebenige traptechniek. Denkt u ons er echt onder te krijgen door de selectie weg te nemen? Dat er geen nieuwe spelers zullen klaarstaan om ons totaalvoetbal ten toon te spreiden?
  Heer Poetin, wij willen u een voorstel doen. Wij willen een voetbalwedstrijd spelen met Nederlandse voetballers, zie het als ons tweede garnituur, tegen een door u gekozen elftal. Elf tegen elf. U mag opstellen wie u wilt, in welk stadion u het wilt en zelfs welke scheidsrechter er moet fluiten, zolang deze officieel van de FIFA is. Wij vragen enkel om een veilige overtocht van onze vervangende selectie. Als uw team wint of het duel eindigt in een gelijkspel, dan houdt u vast aan uw eisenpakket. Maar winnen wij de wedstrijd, dan hebben we bewezen dat ons land over veel meer toppers beschikt dan slechts het team dat u heeft gegijzeld. Dan bewijzen wij dat voetbal sterker is dan machtsspelletjes. Dan laat u onze jongens vrij en mogen ze rustig terugkeren naar huis. Deze videoboodschap gaat de hele wereld over. In iedere uithoek waar men internet of televisie heeft zal dit worden gezien. Als u zo zeker bent van uw zaak, ga dan deze uitdaging aan. Doet u dat niet, dan is uw verhaal ongeloofwaardig. Wij wachten in spanning op uw antwoord.'

 

Binnen een uur komt het antwoord uit Rusland. Poetin hapt toe. Overtuigd van zijn zaak laat hij zijn antwoord via de Russische televisie uitzenden. Deze keer zit niet Ruud Gullit voor de camera, maar een regeringsfunctionaris.
  'Meneer Poetin gaat in op het voorstel. Hij zal een team van "Komrads van Rusland", voetballers die bevriend zijn met ons land, samenstellen dat jullie verzameling koorknaapjes zal vermorzelen. Er wordt gespeeld in het Spartak stadion in Moskou, over drie dagen om 20.45 uur.'
  De boodschap is nog niet ten einde, want de spreker haalt een grote sporttas tevoorschijn en maakt de rits open. Als hij de tas ondersteboven keert vallen er pakken met geld uit.
  'Hierbij doen wij meteen een oproep aan de voetbalwereld: wij loven 10 miljoen Dollar uit, betaald in gewenste valuta of cryptomunt, aan de beste voetballers die deze wedstrijd voor ons willen spelen.'

Even later schuiven de heren van de KNVB weer aan de vergadertafel aan. Het plan heeft de moraal weer opgekrikt.
  'Dus we zijn het erover eens dat we Ron Jans als coach nemen met Fred Rutte als assistent,' spreekt Gudde. 'Ik zal als technisch directeur meteen de selectie voor ze bedenken.'
  Jean Paul Decossaux vindt dat hij er als commercieel directeur ook wat over te zeggen heeft: 'We mogen in elk geval niet teveel spelers van dezelfde club selecteren want dan denkt iedereen dat we partijdig zijn. Een goede mix van blanken en donkeren is ook belangrijk. Wat dachten jullie van de ervaren Kees Kwakman als verdedigingsleider?'
  'Ik wilde eigenlijk achterin een blok vormen van Tommy Beugelsdijk met Nathan Rutjes,' antwoordt Gudde, 'die laten zich de kop niet snel gek maken. Dan centraal in het midden dat knaapje van Ajax, Frenkie de Jong. Dat is me toch een talent joh, die eindigt zeker bij Barcelona of Real Madrid. En voorin Johnny van Beukering, die pikt altijd zijn goaltje mee. We doen wel 4-4-2, want dat is modern. Guus Til hangend op rechts?'
  'Vurnon Anita moet er sowieso in,' neemt Jean Paul het weer over. Er wordt instemmend geknikt. 'En ik zie graag Jens Toornstra op het midden erbij, voor de balans. Die balans is erg belangrijk, dan spelen we met een ruit. Doen we de punt van die ruit naar voren of naar achteren?'
  Gijs de Jong wil ook wat zeggen. Met een gezicht alsof hij diepere wiskunde overdenkt zegt hij: 'Jongens, waarom heb ik de naam Manolev nog niet gehoord? Die hoort er toch ook in te staan?'
  Guus heeft het even op z'n beloop gelaten, om de heren niet in hun ego te krenken. Maar nu wordt het hem toch te kwaad.
  'Omdat dat godverdomme een Bulgaar is. En die mogen niet voor het Nederlands elftal spelen, of wel soms? Mijn God, die namen die jullie noemen, daarmee gaan we de oorlog niet winnen, denken jullie wel? Spelers zonder internationale ervaring en met gebrek aan techniek. Totaal geen team. Er is geen tijd om te trainen en op elkaar ingespeeld te raken. Hoe kunnen we die de toekomst van ons voetbal laten verdedigen?'
  De mannen schrikken van zijn reactie.
  'Maar waar dacht je dan aan, Guus? Dit zijn de beste spelers die we over hebben,' antwoordt Jean Paul gepikeerd.
  'We doen dit op mijn manier, op de enige manier waarop dit een kans van slagen heeft.' Guus staat op en schrijft het woord "Leeuwen van Oranje" op een blaadje. Hij plakt dit op het bord. 'Er was ooit een hechte groep mannen, een team zoals ik het zelden heb gezien. Zij waren meer dan mannen, dit waren leeuwen! Deze leeuwen zijn gevormd in de straten van Amsterdam, Rotterdam en Eindhoven. Ze hebben moeten vechten voor hun plekje in achterbuurten van Paramaribo en Willemstad. Zij kwamen van ver maar bereikten de top. Zij combineerden technische begaafdheid met passie en strijd. Ze gaven niet op! Ze toonden geen zwakte! Zij overwonnen, of gingen strijdend ten onder.'
  Iedereen in de ruimte is om Guus heen gaan staan, gespannen wachtend op de climax van zijn verhaal. Wat heeft hij bedacht?
  'Deze leeuwen deelden lief en leed. Gingen voor hun leider door het vuur. Ik was die leider. Weten jullie het nog, aan het einde van het vorige millennium, het team dat Nederland toen vertegenwoordigde? Ik breng dat team weer tezamen, dat hechte team. Ik breng het team tezamen en bevrijd onze jongens uit die Russische hel! Ik ga mijn leeuwen van 1998 erbij halen!'
  Het is Guus gelukt om zijn enthousiasme op de rest over te dragen. 'Hoera, dat moet lukken!' roept Hansie uit. Gijs vliegt Eric in de armen.

 

Volgende hoofdstuk: Leeuwen Verzamelen